Nieuws

Dutch Diet: gezond verstand

Een kersverse blog voor veertigplussers. Hoe ontsnap je aan de zwaartekracht, de rimpels, de love handles en het geklaag over pijntjes en stijve spieren? Ook wij hebben meegedaan aan rare dieten, superfoods  geknaagd, de zoveelste outfit aangeschaft voor een nieuwsoortige sport die je na drie maanden helemaal beu bent. Het kost je een fortuin en je komt nauwelijks dichterbij je doel: gezond en een beetje appetijtelijk ouder worden. Het is tijd voor Hollands gezond verstand. Dutch Diet dus. Onze journalistieke aanpak is wars van flauwekul. Lees onze blog

Workshop Aantrekkelijk schrijven

Iedereen kan schrijven. Je hoeft geen literair talent te zijn om een effectieve, wervende en aantrekkelijke tekst voor je website te schrijven. HMP geeft hands on workshops Aantrekkelijk schrijven in diverse sectoren, onder andere in de kinderopvang en reisbranche.

Neem de toeristische sector. Reisorganisaties zijn experts op het gebied van bestemmingen en accommodaties. Maar hoe krijg je dat enthousiaste verhaal op een journalistieke en pakkende manier op de website?
Boek een workshop Aantrekkelijk schrijven, een eye-opener. In enkele uren tijd behandelen we teksten, zetten we een aantal praktische handvatten uiteen en gaan deelnemers meteen aan de slag om aantrekkelijker te leren schrijven. We maken elke cursus op maat, zodat deelnemers met hun eigen teksten aan de slag gaan. Een uiterst effectieve en in de praktijk getoetste methode. Na afloop krijgt iedereen een handige checklist om de nieuwe schrijftechniek actief toe te gaan passen.

Nuttig hulpmiddel: nazorgboek

Als een kind overlijdt heeft dat een enorme impact op het gezin en de omgeving. De dood van een kind voelt onnatuurlijk. In opdracht van Monuta heeft HMP een Nazorgboek Na het overlijden van een kind gemaakt. In dit boek vertellen lotgenoten over hun ervaringen en praten deskundigen over rouw bij kinderen van diverse leeftijden, ouders en grootouders. Het Nazorgboek bevat verder een groot aantal tips ter inspiratie voor een persoonlijke uitvaart. Ook allerlei vormen van herinneren komen aan bod. Monuta wil met dit boek gezinnen bijstaan. Voor HMP een eer om dit mooie en waardevolle boek te mogen maken.

BLOG – Biscuitjes in Kathmandu

Kathmandu is een gekkenhuis, een overweldigende lawine van kleuren, geluiden en geuren. Schoonheid en lelijkheid naast elkaar. Oogstrelend mooie bloemenslingers en met goud beschilderde tempeldaken, terwijl er een verminkte geit met kale plekken op zijn bonkige rug voorbij slentert. Na drie tempels ben ik moe van alle indrukken. Ik val neer op een stoep voor een tempel en zap door de beelden op de digitale camera. Ik fotografeer te veel. Waar vind ik in Nepal een extra geheugenschijfje.

Ik heb honger en vis uit mijn rugzak een halve rol biscuitjes op. Ik steek net een kaakje in mijn mond als ik voel dat iemand naar me kijkt. Op de stoep een paar meter van me verwijderd zit een broodmagere, oude man. De knieën steken bottig uit een stoffige wikkeldoek, die ooit rood lijkt te zijn geweest. Als onze blikken elkaar kruisen, blijf ik even steken. Zijn ogen zijn donker, vriendelijk, hebben een haast verdrietige blik. Zijn gezicht is scherp, met uitstekende jukbeenderen. Zijn leeftijd is moeilijk te schatten. Hij kan vijftig, maar ook tachtig zijn.

Het gebaar gebeurt vanzelf. Ik schuif op over de stoeprand in zijn richting en steek hem de rol koekjes toe. Even hangt mijn arm met de rol kaakjes verloren in de lucht. Ik kijk er zo aanmoedigend mogelijk bij. Dan steekt hij voorzichtig zijn hand uit en neemt een biscuitje. Tot mijn verbazing wordt het niet opgegeten, maar hij haalt een groezelige doek ergens onder zijn kleding vandaan, vouwt die open en legt het biscuitje in het midden. Hij vouwt het op haast rituele wijze weer dicht en het verdwijnt in de stoffige lagen van zijn kleding. Dan kijkt hij me aan en glimlacht vriendelijk. Ik voel me enigszins onthutst. Gaat hij nu echt dat koekje bewaren voor later? Of neemt hij het mee naar huis voor iemand anders, zijn vrouw, een kind? Is dit alles wat hij eet vandaag?

In mijn Hollandse spontaniteit steek ik hem de hele rol toe. Please, take them. Please. All of them. Ik heb ze niet nodig met mijn doorvoede westerse lichaam. Hij reageert niet, lijkt naast me te sturen. De blik lijkt bevroren. Ik dring aan. Please, they are really for you. Eigenlijk wil ik hem alles wel geven wat ik bij me heb. Geld, mijn waterfles. Het is teveel voor de man. Hij staat op, zijn gezicht heeft een haast gekwetste uitdrukking. Ik sta ook op en probeer nog een keer, maar nu aarzelend. Ik voel dat ik het niet goed heb gedaan, niet subtiel genoeg, te overrompelend en niet respectvol genoeg met mijn ruwe westerse gebaren.

We staan tegenover elkaar. Een moment van stilte, dan pakt hij de rol toch aan en knikt me toe. Maar de vriendelijkheid is weg. Ik heb het verknold. Zo’n goedbedoelende, maar domme toerist die de cultuur niet begrijpt. Hij loopt weg met een rechte rug, trots in zijn houding, de rol kaakjes in zijn hand.

Carla Overduin